elsvanstempvoort, 25 januari 2012
Nederland , Almere Stad 5°

Soweto

Lieve allemaal,
Om dit blog "alweer thuis"te noemen ging met toch te ver, hoewel het natuurlijk wel zo is.
Maar ik moet jullie nog een aantal dingen vertellen;
afgelopen woensdag hadden we afgesproken dat Jacob, Robert en Bakali ons zouden inwijden in de local food traditie, dus zij zouden ons leren hoe je traditioneel oegandees eten maakt. Jacob begon eind van de ochtend met het maken van het deeg voor de chappati's en de samosa's. Ik kon mijn agressie kwijt op het kneden van het deeg, dat uiterst streng door Jacob beoordeeld werd. Nee ik was nog niet klaar, dus doorgaan.
Toen het deeg mocht rusten, konden Eef en ik verder met de matoke bananen schillen, en de cassave schillen en snijden. Wat een klus, gelukkig hielpen Robert en Bakali, nou ja hielpen zij deden het meeste werk. Ondertussen stonden de bonen al te pruttelen. zoals je begrijpt is dit echt eten voor gevorderden, en zijn mijn darmen ernstig in opstand gekomen, tot de dag van vandaag zijn ze nog niet de oude! Maar wat was het leuk en gezellig met de mannen, ondertussen gediscussieerd over het leven en alles wat er bij hoort, super.
Toen we eindelijk allemaal aan tafel zaten werd er volop gesmuld, Robert vond dat het weer kerst was. Het feit dat er zo'n overvloed aan eten is, is zeer ongebruikelijk. We hielden genoeg over om een weeshuis te voeden, maar ik begrijp dat dit keurig door de jongens is weggewerkt. Het is ze van harte gegund.
Donderdag was de grote dag van de afsluiting van het "tassenproject"van Evelien en Bianca in Soweto. Was weer een feest om de vrouwen te zien en te spreken. De dag ervoor hadden de meiden het geld (fair price) voor de tassen al gebracht aan Betty, de vrouw die het beste Engels spreekt en de rol van voorzitter heeft, het was duidelijk dat ze een deel van het geld hadden gebruikt om een feest voor ons te organiseren. Hieruit blijkt ook hun enorme dankbaarheid, maar wel een beetje ongemakkelijk dat ze zoveel geld uit hadden gegeven voor ons.
We hadden afgesproken dat we om 2 uur zouden komen, Willem zei al dat we rustig wat later konden gaan, maar ja dat wil je ook niet. Dus waren we er om half 3 (??). Inderdaad was iedereen nog volop met de voorbereidingen bezig. Alle stoelen uit het hele dorp waren onder de mangoboom gezet (de plek waar ze elke week meeting hadden met Eef en bianca) de plek werd afgebakend met grote kleurige lappen stof, bleken hun traditionele jurken te zijn. Langzaamaan kwamen de vrouwen binnendruppelen (nou ja het was natuurlijk buiten) allemaal prachtig uitgedost, in hun mooie jurken en sommigen zelfs op hoge hakken.
Rond 4 uur begon het feest, met gebed en het zingen van het Oegandese volkslied (kippenvel), toespraken van Betty, en een paar andere vrouwen uit de groep, de toespraken waren eigenlijk allemaal gelijk: dankbaarheid naar de meiden toe, god bless, en vaak kwam hun slogan tevoorschijn: together we fight against poverty.
Ook Evelien en Bianca moesten speechen (jakkie eng) ze pakten gelijk de mogelijkheid om hun kado te overhandingen, ze hadden na veel speurwerk, een papiersnijder gevonden, dit was de grote wens van de vrouwen, het papier voor de kralen kochten ze steeds al voorgesneden, dit snijden kost iedere keer 400 schilling, ongeveer 10 eurocent, dit is voor hen iedere keer een enorm bedrag. Mijn voorstel om aan Willem te vragen of de nieuwe vrijwilligers iedere keer een paar luxe tijdschriften mee willen brengen (glossy's) zodat ze geen papier en geen snijkosten hebben, dus meer winst, viel in goede aarde. Ik hoop van harte dat het gaat lukken.
Maar goed, toen de papiersnijder in beeld kwam, barstte er een geschreeuw, en tong geklak los, de blijdschap was onbeschrijfelijk, ook werden we door alle 32 vrouwen geknuffeld en omarmd. Een ieder die mij een beetje kent weet dat ik het op zulke momenten niet droog hou, dus de tranen stroomden rijkelijk.
Om ons te bedanken werd er gedanst, wauw, had je moeten zien, kan ik niet uitleggen maar wat was het fantastisch!
Ja en toen bleek dat ook zij voor ons gekookt hadden, en hoe... een koningsmaal met kip, rijst, groente,aardappels,pindasaus, een soort nasi, was heerlijk. ze hadden zelfs bestek voor ons geregeld. Maar na 3 weken Oeganda weet ik heus wel dat je met je handen moet eten (wel eerst wassen) dus dat deden we.
Toen kwam voor de vrouwen een belangrijk moment: ze konden hun kettingen gaan verkopen, en we kochten ook massaal. Mijn bedoeling is om ze hier weer door te verkopen en de opbrengst in z'n geheel door te sturen naar Kisoboka, die zorgt voor de verdeling over het hele gebied van Soweto.
Jane, een "jonge"vrouw van mijn leeftijd, vroeg mij of ik de portemonneetjes, die zij zelf gemaakt heeft van een heleboel kralen, mee wilde nemen en in Nederland voor haar verkopen, ik vertelde dat ik al mijn geld al aan de kettingen had uitgegeven, dus haar er niet nu voor kon betalen, maar natuurlijk wil ik proberen ze voor haar te verkopen. Ik dacht dat ze dit nooit zou doen, maar ja hoor, toen we weggingen kreeg ik een tasje overhandigd met een stuk of 20 portemonneetjes, Wat een vertrouwen, ik was erdoor geroerd en ben van plan ze allemaal te verkopen voor haar, van het geld willen de vrouwen hun kinderen naar school sturen, een bed kopen (aub met klamboe!!) een huisje huren, eigenlijk dingen die voor ons zo vanzelfsprekend zijn, maar daar dus helemaal niet.
De 100 tassen van het project van Eef en Bianca werden in de koffer geladen, ook een prachtig moment! Nu maar hopen dat ze ze kunnen verkopen, zou te gek zijn.
We kregen ook nog djembe les, waarbij de kleine kindjes dansten, wat een ritme zit er in die lijfjes.
Ik hoop dat jullie een beetje een gevoel krijgen wan hoe het was, maar ja je moet er gewoon bij zijn om het echt te snappen.
Vrijdagochtend met Paul shoppen voor souvenirs, bij Pieter, een vriend van Paul en Willem, een prachtig beeld gekocht voor Arjan, gemaakt uit ebbenhout. Pieter heeft het beeld zelf gemaakt, hij is ook betrokken bij de artschool van Paul, en bv Haried, die ons de eerste week een rondleiding gaf over de markt, leert bij Pieter de kunst van het beeldhouwen.
'sAvonds heerlijk gegeten bij de Black Lantern, met uitzicht op de Nijl, en aapjes die in de bomen stoeiden.
En plotseling is daar dan de dag van het vertrek, om 2 uur gingen we richting Entebbe. Onderweg geprobeerd zoveel mogelijk beelden in met op te nemen, en de geuren op te snuiven. Nog even gestopt bij Frank's, waar we ook de eerste nacht van mijn verblijf sliepen. En dan is het toch een rare gewaarwording; toen ik er de eerste keer kwam dacht ik, oke, heel eenvouding, redelijk schoon maar niet volgens Europese begrippen. Nu dacht ik, wauw dit is pure luxe wat ik hier aantref! Ja je verlegt je grenzen en dat is zoo goed.
Als Oegandees "galgenmaal"gingen we nog naar een prachtige plek aan het Victoriameer, met strand en palmbomen en zelfs golven in het meer. Wat een paradijsje. Bevolkt door de nouveau riche van Entebbe. Maar wel prettig hoor. Mijn eerste glas rode wijn sinds drie weken gedronken, en het was geen Haags bakkie. Heerlijk.
Ook nog in stijl afscheid genomen van mijn slechte eigenschap: roken. Geleund tegen een palmboom met vuurvliegjes om me heen, nam ik mijn laatste trekjes (ahhh) als je het doet dan maar in stijl, niet dan.
Toen toch echt naar het vliegveld, gek om afscheid te nemen van Paul en Willem, drie weken intensief met elkaar opgetrokken (de dertig jaar ervoor elkaar hooguit 2x per jaar gezien) het was leerzaam jongens ook voor mij. Ik gun jullie je rust weer, mijn gekwebbel zal af en toe best vermoeiend geweest zijn! Dank voor alle bijzondere dingen die ik dankzij jullie mocht beleven. Paul jammer dat we nooit in the Heaven zijn geweest, maar wie weet ooit.....

Na een vlucht met turbulentie boven het hele Europese continent, met als afsluiting een Engels ontbijt met worst en ei etc (nou nee dank u nu even niet).
Waren we ineens op Schiphol, waar natuurlijk Arjan was en allerlei vrienden van de meiden met spandoeken en balonnen. Voor mij was het genoeg dat Arjan er was, heerlijk om hem weer te zien. Wat was ik moe, zo moet je je voelen als je flink dronken bent geweest, nu snap ik ook waarom Noortje mij de eerste dag negeerde, ze was bang voor de kater!
De cultuurschock terug naar Nederland is misschien nog wel groter dan de eerst dagen in Afrika. Wat een grauwheid en koud. Ik mis de kleuren, de warmte, zowel van de zon als de mensen. Maar Afrika ik beloof je dit, eens kom ik terug!!!
Liefs van Els

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl